Vandaag de uitwedstrijd tegen De Heracliden. Vorig jaar onze concurrent in onze strijd voor het kampioensschap. Toen de eerste wedstrijd in de eerste klasse die met 3-2 verloren werd. Onterecht werd er gezegd, maar wel een waardoor je de gehele competitie achter de feiten aanloopt en moet wachten op een misstap van de tegenstander, die uiteindelijk ook kwam en door de overige wedstrijden te winnen, werden we uiteindelijk terecht kampioen in de eerste klasse.

Op naar de hoofdklasse. Iets waar anderen over zouden zeggen dat het te hoog gegrepen zou zijn en de meiden er niet klaar voor zijn. Nou al die criticasters konden tijdens deze wedstrijd zien, als ze aanwezig waren geweest, waartoe dit elftal in staat is. Met Aniek als mee voetballende sluitpost, een verdediging van Iris H, Nathalie, Danisha en Zehra staat er een blok. Op het middenveld Amara, Nadine, Esmee en Romy die zowel voorin te vinden zijn, als achterin hun steentje bijdragen en dan de voorhoede bestaande uit Laura, Nicolien, Iris R en Mila. Oja en natuurlijk niet te vergeten onze kersverse Josefien, waarvan ik niet weet waar ze precies staat, want die zie ik overal :-) Na de zeperd uit tegen Tynaarlo, moest er wat recht gezet worden. 0-0 kan en mag met die elftal tegen De Heracliden niet gebeuren. Dat is geen arrogantie, maar gewoon een weergave van dit elftal ten opzichte van De Heracliden. Als wij in staat zijn om te spelen zoals we dat kunnen, dan moet elke tegenstander een kluif aan ons hebben, maar dan moet je wel vanaf het eerste fluitsignaal scherp zijn. Iets waarvan ik te vaak zie dat we dit niet zijn en zo ook deze wedstrijd.

Even over half elf werd er gefloten voor het begin van deze wedstrijd, ook deze keer zonder leider/trainer Pieter die de laatste paar weken chagerijnig met zijn voet omhoog thuis zit. Op mijn vraag of hij er bij zou zijn, gaf hij aan dat het hem niet ging lukken, nog teveel pijn en krukken zijn nu eenmaal niet zijn ding. Overigens krijg je Pieter met wat zakken drop wel in een beter humeur, maar die maakt dan op enig moment weer plaats voor misselijkheid. Overdaad schaadt zeggen ze wel eens. Goed de wedstrijd.

We begonnen wederom te afwachtend en het was De Heracliden die gebruik maakten van de door ons gegeven ruimtes. Het begon met een actie van een aanvalster alleen op de uitkomende Aniek en ja hoor, wat is dat toch? Het doorgaan op onze keeper. Nu een voet tegen het hoofd. Er kunnen al heel wat ledematen afgestreept worden. Een paar minuten later, het kon ook niet lang duren of een schitterend schot van De Heracliden spatte uiteen op de paal, onbereikbaar van Aniek, maar de bal kwam terug in het veld en uiteindelijk door wat misverstanden door verdediging en keeper kon een vrijstaande speelster van De Heracliden de 1-0 binnen werken. Damn..... Hoe kan dat toch!!!

Zeven minuten later wist Laura de 1-1 te scoren, maar de vlag van de grensrechter ging omhoog. Wat ik nog vaak zie dat er nog steeds een hoop mensen op de ouderwetse manier vlaggen. In dit geval kon ik het niet zien, maar wat ik hoorde is dat de bal op doel geschoten werd, gered door de keeper en bij de tijdens het schot op doel buitenspel staande Laura terecht kwam en dat is buitenspel, maar nogmaals ik heb het niet gezien. Manolitto daarin tegen stond op één lijn en zei vol overtuiging dat het geen buitenspel was, maar we zullen het er mee moeten doen. Het bleef 1-0.
Vlak na de afgekeurde goal was het wederom De Heracliden die in de aanval ging en wederom alleen op Aniek konden afgaan en de speelster wist de uitkomende Aniek handig te omspelen en een niet te missen kans op 2-0 werd, gelukkig voor ons, naast geschoten.

Hierna was er maar een ploeg met balbezit en dat was NEC Delfzijl MO17-1, maar je moet scoren om te winnen en een kwartier voor de rust was het Josefien die goed doorging en de bal bij Laura kreeg die koelbloedig de 1-1 binnen schoot. Hehe, qua balbezit gerechtigheid, maar ja...... Als ik een schatting zou moeten maken was het balbezit 70 om 30 procent voor NEC Delfzijl MO 17-1. De Heracliden stonden letterlijk met 11 speelsters achter de bal.

RUST

Wat de supporters op dat moment niet wisten is dat Pieter het ge-app niet meer aan kon en door Suljeman naar het veld werd gereden. Of dit een boost is geweest voior de meiden weet ik niet, maar wat ik na de rust op het veld zag gebeuren was werkelijk een genot om naar te kijken. Iedereen voetbalde goed, we wisten elkaar te vinden en er werd niet zelfzuchtig omgegaan met kansen om te scoren.

Na een mooie aanval van Amara op Nadine die Romy in stelling bracht die vervolgens de terechte 1-2 binnenschoot. Daarna werd in een tijdsbestek van 20 minuten De Heracliden weggespeeld en werd er uitgelopen naar 1-5, Josefien de 1-3, Mila de 1-4 en Amara de 1-5.
Het gehele elftal droeg hier aan bij. Degene die genoemd zijn dat ze gescoord hebben, kunnen dit alleen door het collectief en dit was een van de beste helften die ik gezien heb. Er werd naar hartelust overgespeeld, de vrijstaande medespeelsters gezocht, alles klopte.

Ik ben er van overtuigd dat als we dit elke wedstrijd kunnen laten zien, dan krijgt menig tegenstander nog een zware kluif aan ons.